Şiirin sevgilisi meğer
Sade, katıksız bir susmakmış.
Gönülden gönüle bir yol var derlerdi, bilirdim.
Geçemediğim köprülerden
Dumanı tüten meğer
Kelimelerin sessiz yangınıymış.
Uymuyor hiçbir kafiye; bıkmakmış...
Böylesine teslimiyetten
Varmış ödenecek bir bedel, unutmam ki eğer,
Ölecek olsan gelme dediği
Bir buz; erimiyor...
Artık şiir ona değil
Kendi hükmüne yazılıyor.
(Taş yutmuş; soğuk
Yıkılmış köprüler altında, mevzu bahis ölmekse eğer
Bilmezdim, böyle yazmak da varmış.)
Ecem Fulya Başlak

Yorumlar
Yorum Gönder